เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429
เว่ยเจิ้งเต้ามีนิสัยเช่นนี้อยู่จริงๆ
เขารู้สึกว่าการสะกดผนึกสิ่งชั่วร้ายไว้ แล้วอาศัยกาลเวลามาบดขยี้สังหาร มันช่างเสียเวลาเกินไป
สู้ป้อนเข้าไปในกระเพาะ แล้วเทศนาสั่งสอนให้สิ่งชั่วร้ายกลับใจมาสู่วิถีที่ถูกต้องในศาลเจ้าห้าอวัยวะเสียยังจะดีกว่า
แต่...
หลี่จุยหย่วนมองดูเศษกระดูกบนพื้นเหล่านี้ เว่ยเจิ้งเต้าเป็นคนที่ทะนงตนอย่างยิ่ง จุดนี้ดูออกได้จากงานเขียนของเขา และดูออกได้จากตัวของชิงอันผู้ติดตามของเขา
หลังกินอาหารเสร็จมื้อหนึ่ง กลับทิ้งขยะเกลื่อนกลาดไว้มากมายขนาดนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้ากับสไตล์ของเว่ยเจิ้งเต้าเท่าไรนัก
ต่อให้ระดับชั้นของเจ้าของสุสานจะสูงส่งมาก จนไม่อาจย่อยสลายได้อย่างหมดจดที่สุด เว่ยเจิ้งเต้าก็ไม่น่าจะทิ้งพวกมันเกลื่อนกลาดไว้ที่นี่ แต่คงจะแอบจัดการทิ้งไปเงียบๆ ต่อให้ต้องแสร้งทำ ก็ต้องเก๊กท่าว่าตนเองกินจนหมดจดเกลี้ยงเกลาอย่างปลอดโปร่งสบายใจ
เหมือนกับในถ้ำหินคาสต์ใต้เชิงเขาหลางซาน ที่มีโต๊ะหนึ่งตัว ม้านั่งหนึ่งตัว ตะเกียบหนึ่งคู่
สิ่งที่ดำเนินไปคือบรรยากาศ สิ่งที่ไขว่คว้าคือความปล่อยวางเป็นอิสระ