เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 424
“เสี่ยวหย่วน นี่มัน...”
“พี่เลี่ยงเลี่ยง ไม่เป็นไรครับ”
‘ตัวเอง’ กับ ‘เซวียเลี่ยงเลี่ยง’ ในแสงไฟฉาย กำลังโปร่งใสขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แสงสว่างค่อยๆ ส่องทะลุผ่านร่างของ ‘พวกเขา’ ไป
ไฟดับก่อนหน้านี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการเปิดใช้งาน
เหตุผลที่ตนไม่สามารถค้นพบร่องรอยการจัดวางค่ายกลของที่นี่ได้ล่วงหน้า ก็เพราะจุดสำคัญทั้งหมดก่อนหน้านี้ถูกจงใจเว้นว่างไว้ ตอนที่ไฟดับ จุดที่ขาดหายไปทั้งหมดจึงได้รับการเติมเต็มจนสมบูรณ์
ผู้ที่สามารถทำเช่นนี้ได้ มีเพียงผู้จัดตั้งค่ายพักแรมเท่านั้น
นี่ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตน และไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ใครคนใดคนหนึ่งในค่ายพักแรม แต่พุ่งเป้าไปยังตัวตนที่ไม่ควรเป็นส่วนหนึ่งของค่ายพักแรมแต่กลับแฝงตัวปะปนเข้ามา
คล้ายกับการถือ ‘กระจกส่องปีศาจ’ บานหนึ่ง ตีกรอบครอบค่ายพักแรมไว้ทั้งหมด แล้วจำลองภาพขึ้นมาใหม่ภายในกระจก
เช่นนี้แล้ว สิ่งแปลกปลอมนอกรีตที่แฝงร่างเกาะติดอยู่บนตัวคนในค่ายพักแรมเพื่อคอยควบคุม ก็จะถูกเปิดโปงร่องรอยออกมาจากการเปรียบเทียบในครั้งนี้