เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 413
เหล้าในป่าท้อกำลังแห้งขอดลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เซียวอิงอิงซึ่งเดิมทีกำลังทำกงเต๊กกระดาษอยู่บนลานบ้านของต้าหูจื่อ ลุกขึ้นยกโต๊ะบูชาออกมาวางทันที พร้อมกับตั้งไหเหล้าขึ้นไป
ท่านผู้อยู่ข้างในนั้น ยามใดที่อารมณ์ดีก็จะดื่มเหล้า ยิ่งอารมณ์ดีมากเท่าไร ก็ยิ่งดื่มเร็วขึ้นเท่านั้น
เหล้าไหใหญ่ที่เพิ่งยกขึ้นวางบนโต๊ะบูชา ไม่ทันไรก็กลายเป็นน้ำเปล่า
ชิงอันชูไหเหล้าขึ้น ปากไหคว่ำลง น้ำเหล้าไหลรินลงมา หากจะบอกว่าดื่ม สู้บอกว่ารดราดลงมายังจะถูกเสียกว่า
ตราบใดที่ทางโน้นยังเซ่นไหว้ไม่หยุด ไหเหล้าในมือเขาก็จะไม่มีวันว่างเปล่า ตัวเขาที่เคยติดตามเว่ยเจิ้งเต้ามาแล้วหนหนึ่ง ความจริงไม่ได้ยึดติดว่าจะต้องมีเว่ยเจิ้งเต้าคนที่สอง
แต่การมีตัวตนที่สามารถก้าวข้ามเว่ยเจิ้งเต้าในช่วงเวลาเดียวกันได้ ทำให้เขาเบิกบานใจอย่างยิ่งจาก ‘ก้นบึ้งหัวใจนับไม่ถ้วน’
กระทั่งการสะกดสังหารตนเองอันยาวนานนับพันปีนี้ ก็คล้ายจะได้รับความหมายใหม่ขึ้นมา
ขอเพียงหัวกับท้ายนี้ยอดเยี่ยมเพียงพอ ช่วงเวลายืดยาวตรงกลางนี้ ย่อมเป็นการรอคอยที่คุ้มค่า
การเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้รวดเร็ว มิได้หมายถึงแค่วิชาหรือเคล็ดลับวิชาเท่านั้น