เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412
“ผู้เฒ่าซานเจียง ได้ยินว่าลุงซื้อบ้านในตัวเมืองให้เสี่ยวหย่วนโหวของบ้านลุงแล้วเรอะ?”
“หา ใครพูดกันล่ะ”
“ฉันก็เพิ่งได้ยินคนเขาพูดกันมาเนี่ยแหละ แถมยังซื้ออยู่ใจกลางเมืองเลยด้วยนะ อยู่ใกล้กับถนนหนานต้าเจียเอามากๆ เชียว ลุงนี่ช่างดีกับเสี่ยวหย่วนโหวของบ้านลุงจริงๆ เลยนะ”
“โธ่เอ๊ย ก็แค่บ้านหลังเดียวเอง มันจะไปสลักสำคัญอะไรนักหนา”
“คงไม่ถูกเลยล่ะสิท่า?”
“ก็พอกลืนๆ ไปได้นะ เงินซื้อบ้านหลังนั้นน่ะ พอสร้างตึกแถวสองชั้นในหมู่บ้านเราได้ตั้งสองหลังแน่ะ”
“แพงจนน่ากลัวจริงๆ เชียว”
“มันก็แน่อยู่แล้วสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไอ้บ้านที่เหมือนกรงนกแคบๆ พรรค์นั้นน่ะ จ้างให้ฉันไปอยู่ฉันยังอยู่ไม่ลงเลย จะไปสู้ความอยู่สบายในหมู่บ้านเราได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเก็บไว้ให้ลูกมันแต่งงานในวันข้างหน้า ข้าก็ไม่ยอมเสียเงินโง่ๆ พวกนั้นหรอก”
“เสี่ยวหย่วนโหวเขายังเด็กอยู่นี่ เรือนหอมันไม่เร็วไปหน่อยรึ?”