เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396
บทที่ 395
“เพล้ง!”
ขวดซีอิ๊วขวดหนึ่ง ตกลงสู่ส่วนลึกที่สุดในหัวใจของอาฉิน แตกกระจายระเบิดออก
ของเหลวสีดำที่สาดกระเซ็นออกไป พลันลุกไหม้ขึ้นมาในชั่วพริบตา กลายสภาพเป็นเปลวเพลิงอันเกรียงไกร ม้วนทะลักออกไป เผาไหม้ภาพความทรงจำแต่ละฉากของอาฉินอย่างบ้าคลั่ง
เขาถือจอบยืนอยู่กลางผืนนา ต้นข้าวรอบด้านกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง
เขาเข็นรถเข็นไม้ที่บรรทุกสินค้าจนเต็ม ข้าวของกระดาษกงเต๊กบนรถเกิดประกายไฟลุกท่วม
ในค่ำคืนอันมืดมิดและอึดอัดแน่นอก ภายในดวงตาที่เดิมทีเคยมอดดับไปแล้ว ประกายไฟพลันลุกโชนขึ้นมาใหม่ กลบแสงเปลวไฟของตะเกียงที่ถูกจุดขึ้นเป็นครั้งที่สองตรงหน้า ส่องสว่างไปยังอาถิงที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างกาย และทอดยาวออกไปนอกเรือนในที่สุด ทาบทับลงบนร่างของนายหญิงที่นั่งขวางกระบี่อยู่บนบันไดอย่างแผ่วเบา
บนหน้าผาทั้งสองฝั่งของเหวลึกที่เต็มไปด้วยเสียงภูตผีร่ำไห้ ใบหน้าของคนบางคนแจ่มชัด นั่นคือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งของตน ใบหน้าของคนบางคนเลือนราง นั่นคือคนที่ถูกตนปล่อยหมัดเดียวซัดจนแหลกเหลวโดยยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียด
และในที่สุด