เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397
บทที่ 396
คราวนี้ หลี่จุยหย่วนไม่ได้ใช้เล่ห์กลอันใดกับชิงอัน
เพราะว่า เด็กหนุ่มเข้าใจความคิดจิตใจของชิงอันดีเหลือเกิน
ต่อให้เจ้าไม่พูดสิ่งใด ไม่ขอร้อง ไม่เชื้อเชิญ และไม่ปูทาง เมื่อถึงเวลา ชิงอันก็จะมาด้วยตัวเอง
หากเขายังคงเหมือนในอดีต นอนหลับใหลอยู่ใต้ดิน นั่นก็แล้วไปเถิด ย่อมสามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้จริงๆ
ทว่าเขาขึ้นมาอยู่บนดินได้สองปีแล้ว ดงท้อของหมู่บ้านซือหยวนแห่งนี้ ก็ปกป้องคุ้มครองทั่วทั้งหนานทงมาสองปีแล้วเช่นกัน
กระทั่งสำนักบำเพ็ญหลี่งมศพแห่งหนานทง ในปัจจุบันแท้จริงแล้วก็พึ่งพาอาศัยอยู่ใต้ดงท้อแห่งนี้ ถูกยกฐานะระดับชั้นขึ้นไปโดยไม่รู้ตัว
ในฐานะคนที่เคยติดตามเว่ยเจิ้งเต้า ความเย่อหยิ่งทระนงตน คือสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดในกระดูก
เจ้าเต่ายักษ์บุกมาดื้อๆ เช่นนี้ เขาหลบลงใต้ดินไปก่อน ดงท้อข้างบนก็ถูกหลี่จุยหย่วนดึงถอนออกไป นี่มิใช่กลายเป็นการที่เขาต้องหลบเลี่ยงความเกรียงไกรของมันอย่าง chủ động ในถิ่นของตัวเองหรอกหรือ?