เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395
บทที่ 394
อาหลี่ที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง หลุบสายตาลง มองไปยังย่าของตน
เมื่อครู่ย่าเพิ่งจะกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรง
มิใช่เพราะคำพูดของจ้าวอี้
แต่เป็นเพราะเรื่องบางเรื่อง ทนทานต่อการคิดใคร่ครวญไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนฉลาด ทันทีที่สงบใจลงแล้วไตร่ตรอง กลิ่นอายความผิดปกติย่อมผุดขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ ย่าเกือบจะคิดตกแล้วเชียว
เริ่มจากมีหุ่นกระดาษที่เตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ตามด้วยสภาพแวดล้อมตรงหน้านี้ ซ้ำตอนที่มาถึง ตัวมันตนนั้นยังกำลังพยายามลืมตาขึ้นโดยสมบูรณ์ หากเรื่องราวจบสิ้นลงแล้วจริงๆ มันยังไม่จากไป มัวรั้งอยู่ที่นี่ทำไมอีกล่ะ?
เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลนี้ ล้วนชี้ไปสู่ความเป็นไปได้อย่างเดียว นั่นก็คือ เสี่ยวหย่วน... เขายังไม่ตาย!
ย่าจึงชิงลงมือก่อนที่ตัวเองจะ “ตาสว่าง” โดยใช้เคล็ดวิชาลับตระกูลหลิวทันที เพื่อหวนคืนสู่สภาพวัยสาว