เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387
ทุกครั้งที่กลับมาจากการเปิดเส้นทางแม่น้ำ ถันเหวินปินจะหาเวลาว่างสักวันไปเยี่ยมญาติที่ตำบลสือกั่ง ไม่ไปเยี่ยมปู่ย่า ก็ไปเยี่ยมตากับยาย หลังจากตกลงคบหากับโจวยวิ๋นยวิ๋นแล้ว เขายังเพิ่มการไปคารวะว่าที่พ่อตาแม่ยายเข้าไปด้วย
เขาสลับสับเปลี่ยนไปตามสามที่ดังกล่าว ทว่าไม่ว่าจะไปบ้านไหน ระหว่างทางขากลับ เขาจะแวะไปที่หลุมศพของเจิ้งไห่หยางเสมอ เพื่อถอนหญ้าสักหน่อย
และพูดคุยด้วยครู่หนึ่ง
ถันเหวินปินรู้ดีว่า ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือสหายสนิทแค่ไหน พอโตขึ้นส่วนใหญ่ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ต่อให้ยังคงติดต่อพบปะกันอยู่ มิตรภาพก็ยากจะหลีกเลี่ยงความจืดจางลงไปได้
แต่ที่น่าเจ็บใจคือ ตัวเขาถันเหวินปินสามารถเติบโตและเป็นผู้ใหญ่ต่อไปได้ ทว่าชีวิตของเจิ้งไห่หยางกลับหยุดนิ่งตลอดกาลในช่วงเวลาที่พวกเขาสองคนมีความสัมพันธ์ดีที่สุด
ค่ำคืนนั้น ถันเหวินปินได้ประจักษ์ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอีกฟากฝั่งหนึ่งของโลกอย่างแท้จริง และก็เป็นคืนนั้นเองที่เขาสาบานว่าจะล้างแค้นให้เจิ้งไห่หยาง วิ่งไล่ตามออกไป แล้วกระโดดขึ้นรถสามล้อคันที่รุ่นเซิงปั่นอยู่ โดยมีพี่เสี่ยวหย่วนนั่งอยู่ด้วย
ในยามนี้ เขาได้พบกับเต่าตัวที่เหมือนกับในคืนนั้นเปี้ยนๆ อีกครั้ง
เมื่อสายตาของคนกับเต่าประสานกัน ราวกับมีพลังไร้รูปสายหนึ่งบีบรัดลำคอของถันเหวินปิน ทำให้เขาไม่อาจหายใจได้ หัวใจยิ่งคล้ายกับถูกกระชากอย่างแรง ม่านตาค่อยๆ พร่าเลือนคลายโฟกัส
“พี่ปิน พี่ปิน ฉันไห่หยางเองนะ~”