เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386
มือที่จับลูกบิดประตูอยู่ พลันชะงักแข็งค้าง
หลี่จุยหย่วนมีความจำที่ดีมาก
เมื่อหลี่หลานเอ่ยกลอนคล้องจองวรรคนี้ออกมา สติสัมปชัญญะในสมองของเด็กหนุ่มก็ย้อนกลับไปในยามอัสดงของปีนั้นทันที:
กริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เพื่อนๆ ต่างทยอยเดินออกจากห้องเรียนไปหมดแล้ว
เขากับถันเหวินปินยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน ถันเหวินปินกวักมือเรียกเจิ้งไห่หยางที่ยังคงฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะเรียนให้กลับพร้อมกัน
เมื่อเห็นเจิ้งไห่หยางยังคงไม่ไหวติง ถันเหวินปินจึงเดินเข้าไปตบหลังเขา เกิดเสียงน้ำดัง "จ๊วบๆ"
ชั่วพริบตาต่อมา
เจิ้งไห่หยางก็สะบัดหน้าเงยขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือด มีน้ำซึมทะลักออกมาทั่วทั้งร่าง พร้อมกับตะโกนท่อนคำพูดที่หลี่หลานเพิ่งเอ่ยออกมาเมื่อครู่นี้
หลี่จุยหย่วนละมือออกจากลูกบิดประตู ค่อยๆ หันหลังกลับไป มองดูหลี่หลานอีกครา