เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388
ถันเหวินปินใช้มือข้างหนึ่งยันก้อนหินใต้ก้นไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองลื่นไถลลงไป อีกมือหนึ่งยกขึ้นมาที่ริมฝีปาก อ้าปาก แล้วกัดลงบนข้อมือของตนเอง พี่เสี่ยวหย่วนพูดถูกจริงๆ ต้องนั่งลงก่อน ไม่อย่างนั้นในเวลานี้คงทรุดลงไปกองกับพื้นจนคลุกเคล้าโคลนหนาเตอะไปแล้วจริงๆ
ความหวาดกลัวทางสรีรวิทยา ชัดเจนยิ่ง กระทั่งเกือบจะถึงระดับที่ไม่อาจควบคุมได้
แม้ว่าจะรู้อยู่ตั้งนานแล้วว่า คลื่นที่ติดตามพี่เสี่ยวหย่วนของตนไป จะยากกว่าคลื่นของคนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกันมากเพียงใด แต่ในทิศทางหลัก ก็ยังคงปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของการค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้น
ในระหว่างนั้นแม้จะไม่ขาดการถูกดึงเข้าไปพัวพันกับการเผชิญหน้าระดับพระโพธิสัตว์กับมหาจักรพรรดิเหมือนดั่งทริปเฟิงตูในคราวนั้น แต่ท่ามกลางรอยแยกก็ยังคงสามารถเอาชีวิตรอดได้
เงื่อนไขเบื้องต้นคือคุณต้องหารอยแยกนั้นให้เจอ เมื่อมีพี่เสี่ยวหย่วนอยู่ นอกจากฝ่ายตนจะหารอยแยกเจอได้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว ยังสามารถชิงขุดควักรอยแยกนั้นให้กว้างขึ้น เพื่อกอบโกยผลประโยชน์จากข้างในได้มากยิ่งขึ้นอีกด้วย
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน คำอธิบายชุดใหญ่ของพี่เสี่ยวหย่วนก่อนหน้านี้ ก็เพื่อให้ตนเองสามารถถ่ายทอดต่อให้อาโหย่วกับรุ่นเซิงได้ดียิ่งขึ้น ทว่าข้อสรุปสุดท้าย กลับสั้นกระชับและตรงประเด็นอย่างยิ่ง
เต่ายักษ์ จะขึ้นฝั่งจากฉี่ตง เพื่อบุกขึ้นหนานทง
ไม่มีการกลัวสิ่งของเสียหายจนไม่กล้าลงมือ ไม่มีความลังเลหน้าพะวงหลัง มันยอมจ่ายค่าตอบแทนอันมหาศาลเพื่อการนี้ เพียงเพื่อจะสังหารคนที่มันอยากจะสังหารให้จงได้