เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365
บทที่ 365
ความทรงจำ จำเป็นต้องมีตัวตนหลักคอยค้ำจุน
เหมือนอย่างตอนที่ถันเหวินปินถ่ายรูป แล้วเอาตัวกล้องมัดไว้ตรงหน้าผาก ภาพที่ถ่ายออกมาแบบนี้ อย่างน้อยก็พอจะนับได้ว่าเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่งของตนเองอย่างเฉียดฉิว
ส่วนเจ้าสุนัขแก่ กลับใช้มุมมองของตัวเอง บันทึกภาพชั่วชีวิตของอวี๋เทียนหนานในสายตาของมัน
การยัดเยียดความทรงจำแบบนี้เข้าไปในสมองของคนคนหนึ่ง เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะกลายเป็น "มนุษย์" ได้เลยแม้แต่น้อย
แรกเริ่มเดิมที หลี่จุยหย่วนก็รู้สึกเหลือเชื่อ ว่าทำไมเจ้าสุนัขแก่ถึงได้ทำเรื่องผิดพลาดระดับต่ำเช่นนี้?
เพื่อชุบชีวิตอวี๋เทียนหนาน มันยอมสละทุกสิ่ง บดขยี้ทำลายสิ่งของไปมากมายปานนั้น แต่กลับมาเกิด
ข้อผิดพลาดร้ายแรงถึงเพียงนี้ในจุดที่สำคัญที่สุด
ทว่าหลังจากได้พบเจ้าสุนัขแก่ตัวจริง หลี่จุยหย่วนก็เริ่มตระหนักรู้