เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 340
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น สองมือกำแน่น
ท่ามกลางหมอกสีเทาหน้าประตูร้าน พลันปรากฏเงาผีดุร้ายสองสายผุดขึ้นมา ใบหน้าเป็นหัวกะโหลก สวมชุดสีดำ ในมือถือดาบขึ้นสนิม
เสื้อผ้าดูเลือนรางอยู่บ้าง ทว่าหลี่จุยหย่วนเคยเห็นเครื่องแต่งกายตามธรรมเนียมของตระกูลอวี๋มาก่อน จึงดูคล้ายคลึงกับชุดบนร่างของเงาผีทั้งสองสายนี้อย่างยิ่ง
ดวงวิญญาณคนตายของคนธรรมดา ต่อให้ถูกดึงรั้งออกมา ก็ยากที่จะนำมาสร้างเป็นสิ่งที่มีไอชั่วร้ายดุร้ายปานนี้ได้ เพราะขีดจำกัดสูงสุดมันถูกจำกัดไว้อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ทว่าโอกาสมันต่ำเกินไป ไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงทดลอง
ดังนั้น ผีบริวารที่ชายคนนี้ใช้ น่าจะสร้างขึ้นโดยใช้คนตระกูลอวี๋เป็นวัตถุดิบ
ยามมีชีวิตอยู่ถูกทรมานอย่างแสนสาหัส เพื่อให้จิตสำนึกตกอยู่ในสภาวะบ้าคลั่งดุร้าย จากนั้นจึงรีบสังหารแล้วดึงเอาดวงวิญญาณออกมาทำพิธีสะกดหลอม สุดท้ายก็นำเข้าสู่ค่ายกลผีบริวารของตนเอง
จากประสบการณ์ที่ตนเองเคยสัมผัสกับ ‘คนตระกูลอวี๋’ มาสองสามครั้ง หลี่จุยหย่วนรู้สึกว่า คนตระกูลอวี๋ที่แท้จริงน่าจะยังไม่ตายหมด ทว่าพวกเขาตกอยู่ในสภาวะถูกกักขังเลี้ยงดู ถูกใช้เป็นวัตถุดิบตั้งต้นที่สามารถผลิตซ้ำได้ ตั้งแต่บนจรดล่าง ตั้งแต่เนื้อหนังไปจนถึงดวงวิญญาณ ล้วนเป็น ‘สมบัติล้ำค่า’ ทั้งสิ้น
เงาผีพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน รอบด้านในหมอกสีเทาย่อมต้องมีซุกซ่อนอยู่อีกเป็นแน่
เฉินซีเยวียนสะบัดข้อมือ ขลุ่ยหยกหมุนคว้าง ขวางอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากสีแดงชาดประกบเข้าใกล้เบาๆ