เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339
หวังเหลียนมาหา พร้อมนำรองเท้าผ้าที่ตนเย็บเองมาให้หลายคู่ ทั้งยังมีมะเขือยาวถุงใหญ่ที่เพิ่งเด็ดมาจากแปลงผักของตนเองติดมือมาด้วย
"มา พี่สาวตระกูลหลิว ลองดูหน่อยสิว่าพอดีเท้าไหม?"
พูดพลาง หวังเหลียนก็ถือนึกรองเท้าปักลายสีเขียวคู่หนึ่งนั่งยองๆ ลงตรงหน้าหลิวอวี้เหมย เตรียมจะช่วยถอดรองเท้าให้
หลิวอวี้เหมยวางถ้วยชาในมือลง โน้มตัวลงไป จับข้อมือของหวังเหลียนไว้:
"เธอไปหยิบกระติกน้ำร้อนในครัวมาให้ฉันที น้ำฉันมันไม่ร้อนแล้ว"
"ได้จ้ะ"
พอยามที่หวังเหลียนถือกกระติกน้ำร้อนเดินกลับมา หลิวอวี้เหมยก็เปลี่ยนรองเท้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
รองเท้าคู่นี้ไม่อาจเอ่ยได้ว่างดงามประณีต ทว่าฝีเข็มแน่นหนามั่นคง ลวดลายปักด้านบนไม่ได้ดูมีชีวิตชีวานัก ทว่าเห็นได้ชัดว่าทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย
"ดีทีเดียว พอดีเท้ามาก ใส่สบายดีด้วย"