เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341
ท่ามกลางร้านรวงริมถนน มีตรอกซอกซอยสายหนึ่งทอดยาวลึกเข้าไป ข้างในมีโรงแรมขนาดเล็กตั้งอยู่หลายแห่ง
เมื่อก้าวเดินเข้าไป ก็แลเห็นป้ายชื่อที่บรรดาโรงแรมทำขึ้นเบียดเสียดยัดเยียดและขี่ทับกันไปมาบนผนังกำแพงทั้งสองด้าน
ทุกๆ ช่วงระยะหนึ่ง จะมีบันไดแคบๆ เล็กๆ ทอดขึ้นสู่ชั้นสอง ตรงนั้นถึงจะเป็นสถานที่สำหรับเช็คอินเข้าพัก ส่วนชั้นล่างยังมีห้องนวดขนาดเล็กที่ปิดกระดาษสีชมพูและแขวนโคมไฟสีเรียงรายอยู่อีกหลายห้อง
ยามนี้ยังเช้าอยู่ ท้องฟ้ายังไม่สว่างโร่ ห้องนวดยังไม่ถึงเวลาเปิดบริการ ประตูม้วนเหล็กต่างดึงปิดลงมา บดบังประตูกระจกใสด้านในไว้มิดชิด
ทว่า มีร้านค้าแห่งหนึ่ง ได้ดึงดูดความสนใจของหลี่จุยหย่วน
หน้าต่างตู้โชว์กว้างเพียงครึ่งเมตร สามารถมองเห็นเสื้อผ้าสองสามชุดที่แขวนอยู่ข้างใน ด้านบนติดตัวอักษรไว้สี่ตัว คู่หนึ่งคือ ‘เหยาจี้’ อีกคู่หนึ่งคือ ‘ช่างตัดเสื้อ’
นี่น่าจะนับว่าเป็นหน้าร้าน ทว่ามันกลับไม่มีประตู มีเพียงหน้าต่างบานเล็กที่ลงกลอนจากด้านในบานหนึ่งเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น มันน่าจะถูกกั้นแบ่งออกมาเป็นช่วงสั้นๆ จากหน้าร้าน ‘หงเจี่ยการนวด’ ข้างๆ ซึ่งเดิมทีก็เล็กกระจิริดอยู่แล้ว
ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ยามอยู่ในร้าน ไม่สามารถเดินตัวตรงได้ ต้องเอียงตัวเบียดขยับไป