เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337
บทที่ 337
ถันเหวินปินดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง คาบไว้ในปาก หยิบไฟแช็กออกมา จุดไฟ พยายามยื่นเข้าไปจ่อไม่หยุด ทว่ากลับจ่อไม่ตรงเสียที เปลวไฟนี้ในสายตาของเขาดูเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล วูบวาบไม่นิ่งสนิท
กว่าจะเพ่งสายตารวบรวมสมาธิได้ ในที่สุดก็จุดติดเสียที บุหรี่ลุกไหม้เป็นเปลวไฟคล้ายกับท่อนฟืน ที่แท้คือคาบกลับด้านไปจุดโดนก้นกรองบุหรี่
เขาถ่มทิ้ง ใช้พื้นรองเท้าเหยียบดับ ดึงออกมาใหม่อีกมวนหนึ่งจ้องมองดูอย่างละเอียด แล้วคาบไว้
"พี่ปิน ผมช่วยเองครับ"
หลินซูโหย่วรับไฟแช็กไป "แชะ" จุดขึ้นทีหนึ่ง เปลวไฟนี้ส่งเสียง "พรึ่บ" พุ่งพรวดขึ้นไปข้างบนสูงเกือบหนึ่งเมตร
โชคดีที่ถันเหวินปินหดคอหลบได้ทันท่วงที มิฉะนั้นคิ้วและเส้นผมคงถูกเผาเกลี้ยงเกลาเป็นแน่
"พี่ปิน ผม..."
"ช่างเถอะ ไม่สูบแล้ว"