เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336
บทที่ 336
หากอนุมานย้อนกลับจากผลลัพธ์ที่เป็นจริงในปัจจุบัน การที่วิถีสวรรค์เข้ามาแทรกแซงและเฝ้าระวังป้องกันตนล่วงหน้า ช่างมีสายตาอันยาวไกลเสียจริง ตรงกับคำกล่าวที่ว่า:
สวรรค์ มีตารู้เห็นทุกสิ่ง
สายตาของหลี่จุยหย่วนมองไปยังบ่อปลาที่อยู่เบื้องหน้า เอ่ยปากถามขึ้นว่า:
"บ่อปลา ยังขยายได้อีกไหม"
ร่างต้น: "ดูท่า เจ้าคงจะตัดสินใจเด็ดขาดแล้วสินะ"
หลี่จุยหย่วน: "เมื่อก่อนในใจฉันเคยมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่บ้างจริงๆ แต่ความหวังลมๆ แล้งๆ นั้น ไม่ใช่การเพ้อฝันว่าหลังจากฉันทำตัวดีๆ แล้ว วิถีสวรรค์จะเมตตาปรานี ละเว้นให้ฉันสักครั้งหรอก"
ร่างต้น: "ในตอนที่เจ้าก้าวเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งการไขว่คว้าหาอารมณ์ความรู้สึก คิดจะพยายามไปเป็น 'คน' ปกติคนหนึ่ง ในสายตาข้า เจ้าก็กำลังตกต่ำลงไปแล้ว"
หลี่จุยหย่วน: "ถ้าไม่มีฉันที่ดึงดันจะรักษาอาการป่วย ตัดขาดกับนายอย่างเด็ดขาด ยึดมั่นในบรรทัดฐานขั้นต่ำของสำนักมังกรในยามเปิดเส้นทางแม่น้ำ นายคิดว่าพวกเราจะยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้หรือ"