กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 335
บทที่ 335
หลี่จุยหย่วนนั่งอยู่บนม้านั่งหินเป็นเวลานานมาก
นานเสียจนแม้แต่รุ่นเซิงที่ไม่ชอบใช้สมองมาโดยตลอด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงถามเสียงเบาประโยคหนึ่ง:
"เสี่ยวหย่วน พวกเราจะกลับกันหรือยัง"
ที่นี่ดูเหมือนไม่มีอะไรน่าดูแล้ว อีกทั้งอาหลียังรออยู่ด้านบน ที่สำคัญที่สุดคือ รุ่นเซิงรู้สึกว่าสภาพของเสี่ยวหย่วนในตอนนี้ดูไม่ค่อยปกติอยู่บ้าง
เรื่องเหม่อลอยหรือเหม่อเคลิ้มแบบนี้ หากเกิดขึ้นกับคนอื่นคงไม่นับเป็นอะไร อย่างเช่นอาโหย่วก็มักเป็นเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง
แต่เสี่ยวหย่วนมีสติแจ่มชัดมาโดยตลอด เขารู้มาเสมอว่าตนเองกำลังทำอะไรและต้องทำอะไร
หลี่จุยหย่วนได้สติกลับมาเล็กน้อย พยักหน้า
รุ่นเซิงรอต่อไปอีกครู่หนึ่ง