เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334
บทที่ 334
ดวงอาทิตย์ในยามสายกำลังสะสมกำลัง จวนเจียนจะเผยเขี้ยวเล็บอันร้อนระอุออกมา
หลินซูโหย่วหยิบก้อนน้ำแข็งที่แช่ไว้ในตู้เย็นออกมา ใส่ลงในน้ำต้มถั่วเขียวที่ป้าหลิวต้มไว้ กระดกชามอ่างใบใหญ่รวดเดียวหมดก่อน สดชื่นจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จากนั้นก็ตักชามที่สอง ค่อยๆ ละเลียดชิมทีละคำเล็กๆ ท่ามกลางแสงแดดบนลานหน้าห้องโถง
ดื่มหมดแล้วก็หันไปมองถันเหวินปินที่นอนพังพาบอยู่บนฝาโลงศพ ถือกระดาษกับปากกากำลังดูตำราค่ายกลเล่มหนึ่ง ในใจของหลินซูโหย่วพลันรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ตอนนั้นพี่ปินแผ่ไอเย็นเยียบเสียดกระดูกออกมาเพราะเรื่องทารกแค้นบนสองบ่า เฮ้อ พอนึกดูตอนนี้ ช่างไม่ถูกจังหวะเวลาเอาเสียเลย หากพี่ปินมากำเริบช่วงเดือนเจ็ดเดือนแปดหน้าร้อน มันจะเย็นสบายขนาดไหนกันเชียว
ตนจะได้ห่มผ้าสองชั้นนอนหนาวสั่นพั่บๆ ท่ามกลางฤดูร้อนอันอบอ้าว แค่คิดก็ฟินแล้ว
ถันเหวินปิน: “ขอฉันชามหนึ่งสิ”
หลินซูโหย่ว: “อ้อ ได้เลย”
พอรับน้ำต้มถั่วเขียวใส่น้ำแข็งมา ถันเหวินปินก็จิบไปคำหนึ่ง แนะนำขึ้นว่า: “รู้สึกว่าถ้าเปลี่ยนน้ำแข็งก้อนเป็นเกล็ดหิมะ รสสัมผัสน่าจะดีกว่านี้นะ”