กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322
เวลาตีสี่ บนท้องถนนเงียบสงัดยิ่ง หลินซูโหย่วเข็นรถเข็นคันหนึ่ง บนรถเข็นมีจ้าวอี้นั่งอยู่
ตรอกซอกซอยในย่านเมืองเก่า เสาไฟข้างทางมีอยู่ประปราย นานๆ ทีจะมีหลอดไฟดวงใหญ่ที่ติดไว้ตรงปากตรอก ซึ่งให้ความสว่างสูง ทอดเงาร่างของทั้งสองให้ยาวออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“แผลเป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่เป็นไร”
“เก็บข้าวของเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม”
“ขนขึ้นรถหมดแล้ว พร้อมขับกลับหนานทงได้ตลอดเวลา”
“กลับหนานทงไม่ต้องรีบร้อนหรอก นานๆ ทีจะได้มาจิ่วเจียงสักครั้ง ต้องเที่ยวเล่นให้หนำใจ ให้ฉันได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีหน่อย”
หลินซูโหย่วมองดูจ้าวอี้ที่นั่งอยู่ข้างหน้าตน
คำพูดนี้ของไอ้สามตาฟังดูแปลกๆ แฮะ ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีแต่บ้านเจ้าของที่ดันพังยับไปหมดแล้วเนี่ยนะ