เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321
การกระทำนี้ของผู้อาวุโสสอง มิใช่การกลับใจเมื่อรู้ว่าหลงผิด ยิ่งไม่อาจเรียกว่าเป็นการตาสว่างสำนึกตน เขาเพียงแค่ปฏิบัติตามความคิดในก้นบึ้งหัวใจของตนต่อไป
อย่างคงเส้นคงวา
ตัวเขาที่สูญเสียสิทธิ์ที่จะได้ทอดกายนอนลงในสถานที่แห่งนั้นไปตั้งแต่เนิ่นๆ ย่อมมีสิ่งยึดติดที่ไม่อาจปล่อยวางน้อยกว่าผู้อาวุโสอีกสี่ท่านอยู่ส่วนหนึ่ง แต่เขารู้ดีว่ากะโหลกศีรษะของบรรพชนต้องเผชิญกับการปฏิบัติเช่นไรในที่แห่งนั้น
บางที ในช่วงแรกเริ่ม ผู้อาวุโสสองก็อาจเคยโกรธแค้น เคยดิ้นรน และเคยเคว้งคว้างสับสน ทว่าเขาไม่ได้เลือกที่จะต่อต้าน แต่กลับแสวงหาการปลอบประโลมใจให้แก่ตนเอง
เขาเชื่อว่า สิ่งที่ตนเองทำลงไป รวมถึงสิ่งที่บรรพชนตระกูลจ้าวรุ่นแล้วรุ่นเล่าได้กระทำ ล้วนเป็นการสะสมรากฐานสั่งสมบารมีเพื่อการดำรงอยู่อย่างยั่งยืนชั่วกาลนานของตระกูลจ้าวแห่งจิ่วเจียง
เมื่อหลอกตัวเองไปนานเข้า ตัวเองก็หลงเชื่อว่าเป็นความจริงเข้าจริงๆ บ่อยครั้งคนที่ยอมรับไม่ได้ที่สุดเมื่อกลอุบายถูกเปิดโปง ก็คือตัวผู้ถูกหลอกเองนั่นแหละ
จิตใจของผู้อาวุโสสอง จะได้รับความสุขสงบผ่อนคลายก็เฉพาะภายใต้การ ‘หลอกตัวเอง’ เช่นนี้เท่านั้น
ดังนั้น เมื่อได้เห็นด้วยตาตนเองว่าพื้นที่ตามแนวแกนกลางของคฤหาสน์บรรพชนตระกูลจ้าวพังทลายลง รับรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘รากฐานตระกูลจ้าว’ มลายหายไปในพริบตา แทนที่จะบอกว่าผู้อาวุโสสองกำลังกังวลต่ออนาคตของตระกูลจ้าว สู้บอกว่าเขากำลังกังวลต่อชีวิตของตนเองจะดีกว่า