เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320
หลี่จุยหย่วน: “ไฟดับแล้ว”
สิ้นเสียงลง เฉดสีอำพันที่ห่อหุ้มอยู่รอบด้านก็เริ่มลุกไหม้ กำลังเลือนรางจางหายไปด้วยความเร็วสูงยิ่ง
จ้าวลู่ไห่ที่เพิ่งซ่อมแซมร่างกายเสร็จและก้าวออกมาจากม่านครอบ เพิ่งจะทันได้ก้าวเท้าข้างนี้ออกไป ก้าวถัดไป เขาก็ไม่อาจก้าวออกไปได้อีกตลอดกาล
มิใช่เพียงแค่ร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อนได้ แม้กระทั่งเท้าข้างที่ยื่นไปข้างหน้ามากที่สุด ก็เริ่มลุกไหม้ขึ้นมาแล้วเช่นกัน
จ้าวลู่ไห่: “นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”
ณ ส่วนลึกเบื้องล่าง เหล่าบรรพชนตระกูลจ้าวที่แทบทุกคนแขนขาดขาด้วนเหล่านั้น หลังจากพบว่าบนร่างของตนเริ่มติดไฟเช่นกัน ต่างก็พากันตกอยู่ในอาการคุ้มคลั่ง
บางคนกรีดร้องก้อง บางคนแผดเสียงคำราม บางคนร่ำไห้สะอึกสะอื้น... บางคนคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น ไม่รู้ว่ากำลังวิงวอนขอให้สวรรค์คุ้มครองหรือบรรพบุรุษคุ้มครองกันแน่
ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ รวมถึงการดำรงอยู่ของพวกเขา ล้วนสร้างขึ้นบนเปลวไฟดวงนั้นบนกะโหลกศีรษะของจ้าวอู๋ย่าง
การดับลงของเปลวไฟ ย่อมหมายถึงจุดจบของความฝันเรื่องชีวิตอมตะของพวกเขา