เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 304
เด็กหนุ่มเมินเฉยต่อเสียงโอดครวญอย่างโศกเศร้าของสัตว์วิญญาณทั้งสี่ นิ้วทั้งห้าของมือซ้ายออกแรงเล็กน้อย เปลวไฟกรรมที่ครอบคลุมร่างพวกมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
แทนที่จะบอกว่านี่เป็นการกรุยทางคุ้มกันให้โซ่ตรวนทะลวงพันธนาการร่างวิญญาณของพวกมัน มิสู้บอกว่าเด็กหนุ่มจงใจทรมานพวกมัน เพื่อให้พวกมันได้ลิ้มรสอย่างลึกซึ้งว่าอะไรคือการอยู่มิสู้ตาย อะไรคืองานเลี้ยงทัณฑ์ทรมานแห่งร่างวิญญาณ
ในด้านนี้ เฟิงตูมีความเป็นมืออาชีพที่สุดเสมอมา
ความทรงจำช่วงนี้ หลี่จุยหย่วนหวังว่าพวกมันจะจำได้ตลอดไป ให้สลักแน่นอยู่ในความทรงจำทางจิตวิญญาณ กลายเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจสลัดหลุดของพวกมัน
การทะลวงแทงของโซ่ตรวน ในยามนี้ยิ่งทวีความรวดเร็วบ้าคลั่งขึ้น
พวกมันคล้ายเข็มเล่มยักษ์ พลิกบินขึ้นลง ทะลวงร่างของสัตว์วิญญาณซ้ำแล้วซ้ำเล่า และวกกลับมาทิ่มแทงซ้ำอีกไม่หยุดหย่อน
สัตว์วิญญาณทั้งสี่ตัวนี้ ราวกับพื้นรองเท้าผ้าที่ถูกเย็บตรึงจนแน่นหนามั่นคงเป็นพิเศษ
ในเมื่อจะให้พวกมันเป็นหมา ก็ต้องล่ามโซ่หมาให้แน่นหนา ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย และยิ่งไม่อาจทิ้งความหวังไว้ให้พวกมันแม้เพียงเศษเสี้ยว
เช่นนี้ ย่อมดีต่อถันเหวินปิน และยิ่งดีต่อพวกมันเอง