เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303
หลี่ซานเจียงโน้มตัวไปข้างหน้า ยกก้นลอย คุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่บนกระเบื้องที่วาดวงกลมไว้ มองดูเด็กหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในวงกลมฝั่งตรงข้ามกำลังกวัดแกว่งสองมือไปมาไม่หยุด
ดูสายตาที่มุ่งมั่นจริงจังคู่นี้สิ แล้วดูสีหน้าอันเคร่งขรึมนี้ รวมถึงท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่เปลี่ยนสัญลักษณ์มือไปมาไม่หยุดนั่น เป็นชุดๆ ต่อเนื่องกัน ไม่มีซ้ำกันเลยสักนิด
เหอะ อย่าว่าไปนะ เจ้าเสี่ยวหย่วนโหวบ้านตนพอจัดกระบวนท่าพวกนี้ขึ้นมา มันดูเข้าท่าเข้าทางจริงๆ เชียว!
ในใจของหลี่ซานเจียงพลันบังเกิดความภาคภูมิใจที่มีทายาทสืบทอดวิชาขึ้นมาทันที
ทว่า ไม่นานนัก ความคิดนี้ก็ถูกหลี่ซานเจียงตบดับไปเอง พลางทบทวนตัวเองว่านี่ตนกำลังคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่?
อาชีพการงานของตนนี้มันเป็นอาชีพที่ดีเด่อะไรกัน คงไม่ถึงกับจะให้เด็กมันมาเดินบนเส้นทางสายนี้ตามตนหรอกนะ?
แต่คำพูดตักเตือนเช่นนี้พอแล่นมาถึงลำคอ ก็ถูกตนกลืนกลับลงไปทั้งกระเบียดนิ้วอีกครั้ง
ก็แหม ถ้าเป็นลูกบ้านอื่นมามัวงุ่นง่านกับเรื่องพวกนี้แกยังพอจะสั่งสอนได้บ้าง แต่เสี่ยวหย่วนโหวบ้านตนสอบติดมหาวิทยาลัยไปตั้งนานแล้ว ฝึกงานก็เริ่มมาตั้งนานแล้วเช่นกัน ดังนั้นเด็กมันก็แค่หัวไว ตอนติดตามตนไปคุมพิธีในอดีตก็เลยจดจำและเรียนรู้อะไรติดตัวมาบ้าง
อืม ก็แค่ฝีมือระดับผักชีโรยหน้า เอาจริงเอาจังไม่ได้หรอก