เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305
สถานที่อย่างสุสานบรรพชน หากเป็นแค่ที่ฝังคนรุ่นก่อนที่ล่วงลับไปแล้วธรรมดาๆ ก็ช่างเถอะ แต่พวกแก่กะโหลกกะลาไม่ยอมตายของตระกูลจ้าวเหล่านั้น นอกจากคนหนึ่งที่อยู่ในคลังสมบัติแล้ว ที่เหลือนอกนั้นแทบทั้งหมดต่างก็นอนเอกเขนกอยู่ในสุสานบรรพชน
ต่อให้หลี่จุยหย่วนไม่เอ่ยปาก พอไปถึงตระกูลจ้าว ตรวจนับคลังสมบัติเสร็จ จ้าวอี้ก็จะหาทางเชื้อเชิญให้ไอ้แซ่หลี่ไปเดินเล่นบนเนินสุสานของตระกูลตนอยู่ดี ทางที่ดีควรให้ไอ้แซ่หลี่เป็นคนปักธูปกราบไหว้ด้วยตัวเอง
นายน้อยจ้าวอย่างเขา ตั้งใจจะเปิดประตูต้อนรับโจรเข้าบ้านอยู่แล้ว!
"ไอ้แซ่หลี่ นายเรียกฉันมา คงไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกใช่ไหม?"
"อืม" หลี่จุยหย่วนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชี้ไปยังเส้นเต้าที่ตัดสลับกันไปมาบนตัวของรุ่นเซิง "นายใช้รอยแยกประตูเป็นตายช่วยฉันดูหน่อย"
จ้าวอี้ก้าวไปข้างหน้า มองดูรุ่นเซิง สายตาหรี่ลงเล็กน้อย
เขาไม่เชื่อว่าไอ้แซ่หลี่แค่ให้เขาดูรอยหมึกธรรมดาๆ ไม่ช้า เขาก็มองเห็นกฎเกณฑ์เบื้องลึกและเจตนาที่แท้จริงจากความตื้นลึกหนาบางของรอยหมึก รวมถึงละอองหมึกละเอียดที่กระเด็นอยู่สองข้างทาง
จ้าวอี้เงยหน้าขึ้น พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า
"ไอ้แซ่หลี่ นายคิดจะขุดคลองจิงหังต้าอวิ้นเหอลงบนตัวของรุ่นเซิงหรือไงกัน"