เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302
แสงแดดยามบ่ายคล้อยส่องเฉียงลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ทาบทับลงบนไหล่ของเด็กชายและเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างเตียง
มือของเด็กหญิงถูกเด็กหนุ่มกุมไว้ด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างของเด็กหนุ่มค่อยๆ เคาะผงยาลงมาอย่างแผ่วเบา ให้มันปกคลุมบาดแผลบนฝ่ามือของเด็กหญิงอย่างสม่ำเสมอ
ยามใส่ยา หลี่จุยหย่วนระมัดระวังอย่างยิ่ง แม้เขาจะรู้ดีว่าอาหลีจะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อยเพราะความเจ็บปวดเช่นนี้ แต่เขาก็ปวดใจแทน
แม้เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะสัมผัสความรู้สึกที่แทบจะละลายทั้งร่างมาหมาดๆ แต่ความเจ็บปวดที่ตกอยู่บนร่างของตนเอง เขาสามารถอดทนได้ หลังจากนั้นก็มองข้ามไปได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากพันผ้าพันแผลเสร็จ เด็กหนุ่มก็ผูกปมอย่างประณีตไว้บนหลังมือของเด็กหญิง
เด็กหญิงยกหลังมือขึ้นมาไว้ตรงหน้า พิเคราะห์ดูอย่างละเอียด
"อันนี้ห้ามเก็บสะสมไว้นะ ตอนเปลี่ยนยาไม่ว่าฉันจะมาเปลี่ยนให้หรือป้าหลิวมาเปลี่ยนให้ ก็ต้องยอมให้แกะออกทั้งนั้น"
เด็กหญิงพยักหน้า
ประตูห้องปีกตะวันออกถูกผลักออก หลี่จุยหย่วนกับอาหลีเดินเคียงข้างกันออกมา