เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296
มือของผู้เฒ่าไจ๋ชักกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน สายตาเหลือบมองไปยังที่ว่าง นั่งกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข
เรื่องนี้ เดิมทีก็เป็นตัวเขาเองที่ทำไม่ถูกต้อง กลืนน้ำลายตัวเอง
แม้กระทั่งในยามนี้ ผู้เฒ่าไจ๋ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองจึงตัดสินใจจะทำเช่นนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน คล้ายกับว่าไร้เหตุผลกลใด หลังจากตื่นนอนขึ้นมาในยามเช้ามืดเพราะหลับไม่สนิท มันก็กลายเป็นความยึดมั่นในก้นบึ้งหัวใจ และนับวันก็ยิ่งทวีความหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
คนที่กระอักกระอ่วนยิ่งกว่า แท้จริงแล้วคือหลัวถิงรุ่ย
แน่นอนว่า การได้เป็นผู้บรรยายรายงานในการประชุมระดับนี้ ย่อมเป็นเกียรติประวัติอันโดดเด่นในประวัติการทำงานส่วนบุคคลจริงๆ ทว่าทั้งตัวเขากับผู้เฒ่าไจ๋ต่างก็ไม่ต้องการ หรือแม้กระทั่งเซวียเลี่ยงเลี่ยงในปัจจุบัน ก็ไม่ได้ต้องการมันมากขนาดนั้น
เซวียเลี่ยงเลี่ยงไม่เพียงมีความสามารถส่วนบุคคลสูงส่ง ทั้งยังรอบด้านอย่างยิ่ง คนหนุ่มสาวที่สามารถจับงานได้ทั้งด้านวิชาชีพเฉพาะทางและการบริหารจัดการองค์กรเช่นนี้ ไม่ว่าจะนำไปวางไว้ในแวดวงอาชีพใดล้วนเป็นบุคลากรที่หาได้ยากยิ่ง ในอนาคตการได้คุมงานใหญ่แต่เพียงผู้เดียวย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว
"เลี่ยงเลี่ยง เลี่ยงเลี่ยง!"
วิศวกรหลัวขึ้นเสียงดังขึ้น
เหงื่อกาฬผุดซึมออกมาบนหน้าผากของเซวียเลี่ยงเลี่ยง