เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295
คนดุร้ายย่อมกลัวคนไม่กลัวตาย โดยเฉพาะอย่างไป๋เฮ่อเจินจวินประเภทนี้ ที่พอเปิดฉากก็หงายไพ่ยอมทิ้งชีวิตอย่างชัดเจน
กวนเจียงโส่วไม่ได้สร้างความประทับใจให้แก่ยุทธภพทั้งมวลลึกซึ้งเท่าใดนัก นั่นเพราะพลังฝีมือของเหล่าท่านอินเสิน จะถูกพันธนาการไว้ด้วยสมรรถภาพทางกายของร่างทรงที่พวกมันลงประทับ แต่ทว่าพวกมันในยามนี้ไร้ซึ่งข้อจำกัดด้านนั้น สามารถสำแดงพลังฝีมือออกมาได้ทั้งหมด นับว่าแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
แต่ก็เหมือนกับคนที่ไม่อาจหลุดพ้นจากอิทธิพลของเวทีและสภาพแวดล้อมได้ เทพ แท้จริงแล้วก็เฉกเช่นเดียวกัน
เนิ่นนานมานี้ ความกล้าหาญดุดันบุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างไม่คิดถอยของกวนเจียงโส่ว ล้วนสร้างขึ้นบนรากฐานของการไม่เห็นร่างทรงเป็นเรื่องสลักสำคัญแต่อย่างใด
พวกมันเคยชินกับการเหยียดหยามร่างทรงว่าจำกัดการแสดงพลังฝีมือของพวกมัน ขณะเดียวกันก็เพลิดเพลินกับความไร้ความเสี่ยงที่พร้อมจะผละหนีไปได้ทุกเมื่อหลังเสด็จลงประทับ
เมื่ออยู่ในโถน้ำผึ้งอันปลอดภัยเนิ่นนานเข้า แม้จะเป็นราชาผีที่เคยคำรามก้องสะเทือนฟ้าดินในอดีต บัดนี้ก็แฝงไว้ด้วยความจุกจิกคิดเล็กคิดน้อยและความหวาดกลัวหดหัว
แน่นอนว่า แท้จริงแล้วนี่ก็เป็นสิ่งที่พระโพธิสัตว์ยินดีจะได้เห็น พระองค์ถอดบทเรียนจากเจินจวินรุ่นก่อน จึงเพิ่มการควบคุมกวนเจียงโส่วรุ่นนี้ให้แน่นหนายิ่งขึ้น
ดังนั้น หากจะบอกว่าสิ่งที่ไป๋เฮ่อเจินจวินทรยศออกมาคือฝ่ายค่าย สู้บอกว่าเขาเป็นฝ่ายปลีกตัวหนีออกมาจากความขาวโพลนและความเน่าเฟะที่ทนรับมาเนิ่นนานจนเอือมระอาเองจะดีกว่า