เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289
กวนเจียงโส่ว?
ฝีเท้าที่หลินซูโหย่วกำลังพุ่งไปข้างหน้าชะงักลงเล็กน้อย
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งบอกกับพี่เสี่ยวหย่วนไปหยกๆ ว่าจะไปช่วยพี่ปินจับตัวเศษสวะสองคนนั้น ไม่คาดคิดเลยว่าบูเมอแรงอันนี้จะย้อนกลับมาปักร่างตัวเองเร็วขนาดนี้
แม้ปัจจุบันเขาจะเป็นเจินจวินแล้ว แต่ในแง่ความรู้สึกและการรับรู้ เขายังคงมองว่าตนเองเป็นหนึ่งในสมาชิกของกวนเจียงโส่วอยู่ดี
สิ่งที่สวนทางกับสภาพจิตใจของหลินซูโหย่วอย่างสิ้นเชิง ก็คือกุมารที่อยู่ภายในร่างของเขา
เปลือกตาที่กระตุกอย่างรวดเร็ว บ่งบอกถึงความกระตือรือร้นร้อนใจจนแทบอดรนทนไม่ไหวของกุมาร
แน่นอนว่าความลังเลของหลินซูโหย่วเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว เขารู้ดีว่าการปกป้องผู้เฒ่าไจ๋และพวกพ้องคือหน้าที่ของตน ดังนั้นต่อให้เป็นกวนเจียงโส่วมาลงมือปฏิบัติการที่นี่ เขาก็ต้องขัดขวางให้จงได้!
ม่านตารูปแนวตั้งเบิกเปิด ไป๋เฮ่อเจินจวินปรากฏกายขึ้นอีกครา คราวนี้ ตั้งแต่เริ่มแรกก็ไม่ได้ปิดบังหรือสะกดกลั้นกลิ่นอายเอาไว้แม้แต่น้อย
ลวดลายที่เน้นโทนสีขาวเย็นยะเยือกผุดขึ้นมาจากใต้ผิวหนังชั้นลึก รายละเอียดส่วนอื่นที่วาดแต่งยิ่งแนบสนิทไปกับเรือนร่างอย่างไร้ที่ติ แม้ไม่ได้สวมชุดงิ้ว ไม่ได้สวมหมวกขุนนาง แต่ทันทีที่เขาปรากฏตัว กลิ่นอายอันน่าเกรงขามดุดันนั้น ก็เพียงพอที่จะเหยียบย่ำบดขยี้เหล่าเทพสัญจรที่พบเห็นได้ทั่วไปจนราบคาบ