เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288
เหนือศีรษะ มีเมฆหนาทึบลอยผ่าน ค่อยๆ บดบังดวงอาทิตย์ ทอดเงาทะมึนลงมา
เริ่มจากตำหนักกษิติครรภ์ที่มืดสลัวลง ตามติดด้วยหลี่จุยหย่วนและจ้าวอี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก ล้วนถูกเงามืดกลืนกินไปจนหมด
สายลมพลันกรรโชกหวีดหวิวขึ้นมาในเวลานี้ สิ่งที่พัดพามาไม่ใช่ความเย็นสบายอันล้ำค่าของฤดูร้อน หากแต่เป็นความยะเยือกอันวังเวงเป็นระลอกๆ
แหล่งท่องเที่ยวของเฟิงตูก็เป็นเช่นนี้ ต่อให้แสงแดดจะเจิดจ้าเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่างได้
หลี่จุยหย่วน "ฉันนึกว่าพวกเรามีความตระหนักรู้ในตนเองมากพอมาตลอด แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ความตระหนักรู้ของพวกเรา ยังห่างไกลนัก"
ในอดีต หลี่จุยหย่วนนิยามตัวเองว่าเป็นมีดเล่มหนึ่งอย่างมีสติ และยอมรับในความจำเป็นและความหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องทำหน้าที่เป็นมีดเล่มนี้ในยามที่ตนเองยังอ่อนแอ
ทว่าปัญหาก็คือ การเป็นมีดก็เป็นไปเถอะ แต่เด็กหนุ่มไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่า มือที่กุมด้ามมีดอยู่นั้น ไม่ได้มีแค่มือเดียว สองมือ—แต่กลับมีมากกว่านั้นเสียอีก
ดูเหมือนทุกคนจะเห็นว่าตนใช้งานได้ดี ต่างก็อยากจะขอยืมใช้สักหน่อย โดยไม่คำนึงถึงการเข้าคิวจัดลำดับก่อนหลังเลยสักนิด
ทำเอา 'มีด' สับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วใครกำลังกวัดแกว่งตนอยู่กันแน่