เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287
ในที่สุดฝนก็หยุดตก
สิ่งที่ตามมายังมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง ผู้เฒ่าไจ๋ไข้ลดแล้ว
"อาจารย์ครับ ข้างนอกอากาศเย็น อาจารย์สวมเสื้อคลุมเพิ่มอีกตัวเถอะครับ"
"เจิ้งหัว ลำบากพวกเธอแย่เลยนะ"
ในใจผู้เฒ่าไจ๋รู้สึกผิด คน เป็นคนพากลุ่มนี้ออกมา พอเกิดเรื่อง เคราะห์กรรมนี้ก็ต้องเป็นเขาที่แบกรับ ทว่าเขากลับล้มป่วยลงในจังหวะที่คับขันที่สุด
โชคดีที่ครั้งนี้ฟื้นตัวได้เร็วมาก
เมื่อยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง อากาศยามเช้าท่ามกลางหุบเขาที่ถูกสายฝนชะล้างติดต่อกันมาหลายวัน ยามนี้เมื่อสูดเข้าปอดจึงเย็นสดชื่น สมองก็พลอยปลอดโปร่งขึ้นมาหลายส่วน
"อาจารย์ครับ ไม่ว่าจะยังไง อาจารย์ก็ล้มไม่ได้นะครับ พวกเรา—ยังหวังพึ่งอาจารย์อยู่นะครับ"
"ฉันแก่แล้ว พวกเธอก็ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว เป็นอาจารย์ที่ถ่วงพวกเธอ อาจารย์สู้คุณวิศวกรหลัวคนนั้นไม่ได้หรอก"