เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270
ภายในดงท้อตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่ จ้าวอี้ปรับสีหน้าหลายต่อหลายครั้ง ตระเตรียมน้ำเสียงที่จะใช้พูดต่อไป ทว่าสุดท้ายก็ยังอึกอักลังเล
ช่วยไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกร่วมอันบัดซบนี้ มันช่างรุนแรงเหลือเกิน
แม้การมีอยู่เบื้องหน้าที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้ จะมิได้บอกเล่าเรื่องราวรูปธรรมในอดีตให้เขารับรู้ เพียงแค่ระบายความรู้สึกในใจออกมาไม่กี่ประโยค ก็เพียงพอจะทำให้จ้าวอี้เกิดความสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง
ในจำนวนนี้ ยังเจือปนไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
ที่แท้อีกฝ่ายไม่ได้ยอมรับในพรสวรรค์และศักยภาพของตน หากแต่เป็นชะตากรรมอันน่าเวทนาที่เหมือนกันต่างหาก
จ้าวอี้หลับตาลง ก้มหน้า รอยแยกประตูความเป็นตายตรงหัวใจหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เพื่อค่อยๆ ดึงตัวเองหลุดพ้นออกจากวังวนแห่งอารมณ์ความรู้สึกนี้
ทว่าสีหน้าอันเจ็บปวด ทรมาน คับแค้นใจ และอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวบนใบหน้าของเขา กลับยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เงาร่างลึกเข้าไปในดงท้อตนนั้น ยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น
หากแหวกม่านหมอกสีดำที่บดบังเบื้องหน้าร่างนั้นออกในเวลานี้ ก็จะแลเห็นรอยยิ้มที่ค่อยๆ ผุดพรายขึ้นตรงมุมปาก