เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271
ชิงอันยกไหเหล้าขึ้น เอียงปากไหคว่ำลง น้ำเหล้าไหลรินลงมารดราดบนหนังสือปกดำกลิ่นดอกท้อเล่มนั้น
เปลวไฟสีเขียวพลันลุกโชนขึ้น เพียงชั่วครู่ ก็เผาผลาญหนังสือเล่มนี้จนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
มันแหงนหน้าขึ้น เทน้ำเหล้าที่เหลือทั้งหมดกรอกลงในลำคอของตน รอจนด้านในไม่หลงเหลืออยู่อีก ก็เหวี่ยงไหเหล้าทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ เสียง ‘เพล้ง’ ดังสนั่น แตกกระจายเกลื่อนพื้น
มันใช้ชายแขนเสื้อเช็ดปาก ฝีเท้าซวนเซเล็กน้อย ในแววตามีความพร่าเลือนอันรื่นรมย์ปรากฏอยู่
ชีวิตดั่งความฝัน ก่อนที่จะสะกดตัวเองไว้ ณ ที่แห่งนี้ มันเคยติดตามรับใช้เว่ยเจิ้งเต้า ได้ยลโฉมยอดเขาที่สูงส่งที่สุดในหัวใจของมันมาแล้ว
บัดนี้ ในยามที่ตนเองใกล้จะดับสูญสลายไปโดยสิ้นเชิง กลับได้หวนรำลึกถึงความคล้ายคลึงในอดีตเหล่านั้นอีกครั้งภายใต้โชควาสนาและเหตุบังเอิญ
คล้ายกับว่าความทรมานและการเคี่ยวกรำอันยาวนานตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ได้แสดงให้เห็นถึงความหมายอันเป็นจริงบางประการขึ้นมา
เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ บนร่างมีเงาของเว่ยเจิ้งเต้าอยู่อย่างเข้มข้น ทว่ากลับมิใช่เว่ยเจิ้งเต้า
ส่วนจ้าวอี้คล้ายกับมัน มันย่อมขี้เกียจจะไปสนใจ เพราะเช่นนั้นก็ไม่แคล้วเป็นการฉายซ้ำสิ่งเดิมๆ ในอดีตของตนเอง ไม่มีอะไรน่าสนใจ มันไม่นึกอยากรู้