เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267
บทที่ 267
"ไอ้หยา วันนี้อาหารเช้าอุดมสมบูรณ์จริงเชียว"
หลี่ซานเจียงนั่งประจำที่ ถือตะเกียบมองดูจานเล็กชามน้อยตรงหน้า ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะคีบอันไหนก่อนดี
ป้าหลิวยิ้มพลางกล่าวว่า "แม่หนูหลินหลินมือคล่อง ฉันเลยให้นางทำเพิ่มอีกสองสามอย่าง ให้ทุกคนได้ลองชิมของแปลกใหม่ดูบ้าง"
คนที่เบิกบานใจที่สุดในเช้าวันนี้ก็คือป้าหลิว หลังจากรอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดห้องครัวของนางก็ได้แรงงานล่อชั้นดีมาช่วยงานเสียที
อินเหมิงที่ก่อนหน้านี้กลอกตาขึ้นฟ้าจนแทบจะกลายเป็นเมฆขาว บัดนี้กำลังนั่งเคี้ยวซาลาเปาไส้หมูซีอิ๊วอย่างเอร็ดอร่อย
ฝีมือทำอาหารของป้าหลิวนั้นยอดเยี่ยมไม่มีที่ติ ทว่าเพื่อเอาใจคนชรา รสชาติจึงมักจะจืดชืดอยู่เสมอ ขณะที่อินเหมิงเป็นพวกชอบรสจัด
ด้วยหลักการที่ว่ามีเรื่องให้ขัดใจก็ยอมรับได้ แต่ชมได้ก็ต้องชม อินเหมิงจึงพูดกับเฉินหลินที่นั่งฝั่งตรงข้ามว่า
"อร่อย รสชาติดีจริงๆ"