เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266
ถันเหวินปินเดินตามมาถึงแล้ว ทว่าเขายังไม่รีบร้อนลงมือ แต่เลือกที่จะซ่อนตัวเงียบๆ
เขาเดินทางมาพร้อมกับเฉินหลิน จึงไม่ได้เห็นฉากที่กุมารทุบอกตนเองจนกระอักเลือด แต่ถันเหวินปินยืนยันได้ว่ากุมารกำลังแสดงละครอยู่
ไม่มีเหตุผลอื่นเลย หากถึงเวลาที่ต้องแลกชีวิตกันจริงๆ บนร่างจะมีแม้แต่เข็มสักเล่มไม่ได้ปักอยู่ได้อย่างไร?
ทันใดนั้น ถันเหวินปินก็ตระหนักถึงเจตนาที่กุมารทำเช่นนี้ได้อย่างรวดเร็ว แต่พอเป็นแบบนี้ ตัวเขาเองก็ยิ่งไม่สะดวกที่จะออกไปลงมือเข้าไปใหญ่ จะให้วิ่งโร่ออกไปเป็นลูกคู่คอยเสริมบท ร่วมมือกับหลินซูโหย่ว่วเพื่อหลอกลวงเด็กสาวงั้นหรือ
ตามหลักเหตุผลแล้ว ดูเหมือนควรจะทำเช่นนั้น
แต่นี่ไม่ใช่สถานบันเทิงเริงรมย์ และไม่ใช่เรื่องประเภทที่ยินยอมพร้อมใจมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแล้วจะเดินจากไปได้อย่างลอยชาย
หากเกิดจับพลัดจับผลูกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ก็ยังต้องคำนึงถึงปัญหาการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในอนาคตอีก
ดังนั้น ถันเหวินปินจึงไม่เห็นด้วยกับวิธีการนี้ของกุมาร จุดเริ่มต้นที่ไม่จริงใจ มักจะยากที่จะเก็บเกี่ยวผลลัพธ์อันจริงใจกลับมาได้
แต่พอได้ยินหลินซูโหย่ว่วตะโกนโวยวายอยู่ตรงนั้น ว่าตนเองสามารถทุบไอ้แก่คนนั้นตายได้อย่างง่ายดาย