เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265
พอร้องเพลงนี้จบ หลินซูโหย่ว่วก็เดินออกจากห้องคาราโอเกะ มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำตรงสุดทางเดิน เปิดก๊อกน้ำแล้วกวักน้ำล้างหน้า
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาใช้ชีวิตอยู่ในศาลเจ้ามาโดยตลอด
แม้ศาลเจ้าจะไม่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก ตัวเขาเองก็ไปเรียนหนังสือตามปกติ อาจารย์และพวกปู่ๆ อาจจะหัวโบราณอยู่บ้างทว่าก็ไม่ถึงกับงมงาย แต่การฝึกฝนกวนเจียงโส่วมาตั้งแต่เด็กก็ยังคงกินเวลาว่างหลังเลิกเรียนของเขาไปเกือบหมด
จนกระทั่งได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย เขาถึงได้มีอิสรภาพที่เป็นของตนเองเสียที ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกขอบคุณถันเหวินปินที่คอยชวนเขาไปเที่ยวเล่นด้วยกันตั้งแต่ช่วงฝึกทหารใหม่อยู่เสมอ
แต่ก็ต้องยอมรับว่า เรื่องที่เคยรู้สึกอึดอัดเก็บกดในวัยเยาว์นั้น บางทีอาจจะไม่ได้เจาะจงที่ตัวเรื่องราวโดยตรง แต่เป็นเพียงการรังเกียจความอึดอัดกดดันอย่างบริสุทธิ์ใจ พอถึงเวลาที่สามารถปล่อยเนื้อปล่อยตัวได้จริงๆ กลับค้นพบอย่างไม่คาดคิดว่าตนเองไม่ได้ชอบสถานที่ประเภทนี้เลยสักนิด
"แชะ!"
เสียงฝาไฟแช็กเปิดออก เฉินหลินยืนอยู่ด้านหลังหลินซูโหย่ว่ว จุดบุหรี่ขึ้นมาตัวหนึ่ง
"ร้องได้ดีนี่"
"ขอบคุณครับ"