เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 264
แม้เมื่อคืนจะเข้านอนค่อนข้างดึก แต่หลี่จุยหย่วนก็ยังคงตื่นขึ้นมาในเวลาเช้าตรู่อันเป็นกิจวัตร
สิ่งที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมามิใช่เพียงแค่นาฬิกาชีวิต แต่ยังรวมถึงความคาดหวังที่มีต่อวันใหม่อีกด้วย
ลืมตาขึ้นมา เอียงศีรษะมองไป ร่างนั้นก็ถือพู่กันยืนอยู่หน้าโต๊ะวาดรูปแล้ว
เสื้อตัวสั้นสีขาวดั่งแสงจันทร์ กระโปรงพลีทสามจีบสีเขียวอมควันบุหรี่ ปิ่นหยกขาวลายข้อไผ่ เพียงคนผู้เดียวก็กลายเป็นทัศนียภาพดั่งสายฝนโปรยปรายคลุมเครือ
อาหลีเอี้ยวตัว สบสายตากับเขาทั้งสอง
หลี่จุยหย่วนลุกจากเตียง เดินไปที่หน้าโต๊ะวาดรูป
บนม้วนภาพวาดผืนนั้น ตรงจุดที่เด็กทั้งสองคนวิ่งเล่นหยอกล้อกัน ถูกอาหลีวาดล้อมรอบด้วยทุ่งหญ้าและดอกไม้สดชื่น
เมื่อคืนหลี่จุยหย่วนจงใจกางภาพวาดผืนนี้ทิ้งไว้ตรงนี้ เด็กสองคนที่อยู่บนบ่าของถันเหวินปินนั้น อาหลีมองเห็นมาโดยตลอด ย่อมรู้จักเป็นธรรมดา
ทว่าการวาดแค่ฉากหลังทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำให้พวกเขาเฉยๆ ดูจะจืดชืดเกินไปอย่างเห็นได้ชัด