เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 253
ร่างกายของเฉินจิ้งเริ่มร้อนผ่าว ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เลือดในกายราวกับกำลังเดือดพล่าน ควันสีขาวลอยกรุ่นออกมาจากตา หู จมูก และปากเป็นสาย
ทั้งร่างของเขาเปรียบเสมือนภูเขาไฟที่จวนเจียนจะปะทุ
เมื่อหินทับโอ่งแห่งสายสัมพันธ์ครอบครัวถูกทุบทำลายจนแตกละเอียด ความดุร้ายป่าเถื่อนที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดและกระดูกก็หลุดพ้นจากการสะกดข่มไปจนหมดสิ้น
เพลิงโทสะแห่งการล้างแค้นทำให้เขาขาดสติสัมปชัญญะ เวลานี้เป็นตัวเขาเองที่กำลังเพรียกหาและขยายพลังสายนี้ในกายให้ทวีความรุนแรงขึ้น
หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ข้างๆ มองดูเขาด้วยความสงบ
เขาไม่เคยคลุกคลีกับนักพรตน้อยผู้นี้ งานนี้หลายวันก่อนล้วนส่งมอบให้ถันเหวินปินเป็นคนดูแล ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่เขากังวลในตอนนี้จึงไม่ใช่เรื่องสัพเพเหระอื่นใด หากแต่เป็นเรื่องที่ว่านักพรตน้อยจะสามารถควบคุมพลังสายนี้ได้หรือไม่ โกรธแค้นน่ะได้ แต่ต้องไม่ถึงขั้นเสียสติไปเพราะมัน
ถันเหวินปินซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น เวลานี้ในใจกลับซับซ้อนยิ่งกว่ามาก เขามองดูเฉินจิ้งตรงหน้า แววตาก็เผยให้เห็นความห่วงใยระคนกังวลอยู่สายหนึ่ง
ถันเหวินปินชอบเด็กหนุ่มคนนี้ ทั้งร่าเริง กระตือรือร้น และรู้ความ เพียงแต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ล้วนต้องถูกลบเลือนไปจากตัวเขา ทว่านี่ก็เป็นเรื่องที่จนปัญญา เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบก็คือโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง พวกเขากลุ่มนี้เพียงแค่เข้ามาอยู่ในช่วงตอนกึ่งกลางของโศกนาฏกรรมฉากนี้ ต่อให้คิดอยากมีเมตตาทำอะไรสักอย่าง ก็ไร้ความหมายไปเสียแล้ว