เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248
การกราบไหว้สิ้นสุดลง
ในหัวของนักพรตน้อยมีคำถามมากมายที่อยากจะถาม เขาหันไปมองอาจารย์ ก็พบว่าบนใบหน้าของอาจารย์ปรากฏรอยแดงก่ำอันประหลาดผุดขึ้นมา
อาจารย์คนนี้ของเขา เป็นทั้งอาจารย์และเป็นทั้งบิดาตามความหมายตรงตัวจริงๆ
ตลอดมา อาจารย์มักจะวางตัวตัดขาดจากทางโลกและผึ่งผายสง่างามเสมอต่อหน้าตน เหมือนกับภาพวาดของเหล่าครูบาอาจารย์บรรพชนที่แขวนอยู่บนฝาผนัง
นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายทางโลกอันชัดเจนเช่นนี้บนตัวของอาจารย์
"อาจารย์ครับ เขาคือพญามังกรท่านไหนเหรอครับ?"
นักพรตน้อยยังเด็ก เวลาไปหอเก็บคัมภีร์ของอารามเต๋าตนเอง ก็ไม่ชอบเปิดอ่านคัมภีร์เหล่านั้น แต่ชอบอ่านบันทึกที่เป็นเรื่องเล่ามากกว่า
เรื่องเล่ามากมายมักจะเอ่ยถึง "พญามังกร" เขายังเคยทอดถอนใจว่า "พญามังกร" ท่านนี้ช่างมีชีวิตอยู่มาได้อย่างยาวนานเหลือเกิน ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยใด ล้วนมีบันทึกเกี่ยวกับการที่เขาปราบปรามสิ่งชั่วร้ายอันทรงพลังเอาไว้ทั้งสิ้น
ต่อมา เขาถึงได้รู้ความจริงจากอาจารย์ว่า พญามังกรเป็นชื่อตำแหน่งอย่างหนึ่ง เพียงแต่ตำแหน่งนี้ไม่อาจตั้งขึ้นมาเองได้ ต้องได้รับการรับรองจากวิถีสวรรค์เท่านั้น