เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249
จ้าวอี้ทิ้งมือทั้งสองข้างลง เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปโอบกอดจากด้านหลัง วางคางเกยไว้บนไหล่ของเด็กหนุ่ม แสร้งทำเป็นความสัมพันธ์อันสนิทสนมระหว่างพี่ชายกับน้องชาย เพื่อให้กลมกลืนไปกับฝูงชนที่กำลังมุงดูความคึกคักตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาล
ทว่าต่อให้เป็นการแสดงออกเชิงละครเช่นนี้ พอจะลงมือทำจริงก็ยังมีข้อกังวลในใจ ไม่ค่อยกล้าแสดงความสนิทสนมจนเกินงาม สุดท้ายจึงทำได้เพียงวางมือทั้งสองข้างลงบนบ่าของเด็กหนุ่ม พร้อมกับยิ้มและช่วยบีบนวดไหล่ให้เด็กหนุ่มไปพร้อมกัน
หลี่จุยหย่วนยกมือขวาขึ้น วางทาบลงบนหลังมือของจ้าวอี้ เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้ม ถือว่าให้ความร่วมมือกับการแสดงของจ้าวอี้
การฉุดกระชากของสองนักพรตเต๋ายังคงดำเนินต่อไป คนโตต้องการพาคนเล็กไป ส่วนคนเล็กยืนกรานที่จะอยู่ต่อ
ยามที่นักพรตผู้เป็นอาจารย์เอ่ยปากพูด น้ำเสียงแฝง "สุรเสียงกล่อมวิญญาณ" มีฤทธิ์สะกดจิต ทุกย่างก้าวที่ขยับเขยื้อน ส่วนอื่นๆ ของร่างกายจะเคลื่อนไหวสอดประสานตามไปด้วย เพื่อให้กลมกลืนแนบเนียนไปกับสภาพแวดล้อมรอบข้างอยู่ตลอดเวลา
ที่สำคัญที่สุดคือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตตั้งใจแสดงออกมา หากแต่เป็นการเผยออกมาตามสัญชาตญาณ
เพราะหากเขาคิดจะใช้กำลังบังคับ นักพรตน้อยคนนี้ไม่มีโอกาสปฏิเสธได้เลยแม้แต่น้อย
มือของจ้าวอี้และเด็กหนุ่มที่วางทาบกันอยู่ ต่างกระตุกเกร็งเบาๆ การกระตุกแต่ละครั้งเหมือนกับฝ่ายหนึ่งได้เอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยค ไม่จำเป็นต้องมีสาระของข้อมูลใดๆ เพราะสิ่งที่เห็นและสิ่งที่อยากจะพูด ต่างฝ่ายต่างรู้แจ้งแก่ใจดีอยู่แล้ว