เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246
หลี่จุยหย่วนสะบัดธงค่ายกล ทัศนียภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏภาพซ้อนทับกันทางสายตา
ดวงตาของหลินซูโหย่ว่วปูดโปนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงอารมณ์ของกุมารในยามนี้
แต่ก่อนกุมารจะต้องรอให้เปิดศึกเรียกประทับร่างยามต้องต่อสู้เท่านั้น ทั้งยังถูกจำกัดเวลาอย่างเข้มงวด ดังนั้นตามหลักการแล้ว นี่จึงเป็นครั้งแรกที่กุมารได้ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นลูกหนึ่งอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ
แม้ตอนนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของคลื่นลูกนี้ แต่กุมารก็ยังอดทอดถอนใจกับความรู้สึกราบรื่นไร้รอยต่อเช่นนี้ไม่ได้
เมื่อวานเด็กหนุ่มเพียงให้พวกถันเหวินปินมาสำรวจทางล่วงหน้า ส่วนตนเองไปโรงพยาบาล นั่นย่อมหมายความว่าเด็กหนุ่มมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ต่อให้ไม่เคยทำความคุ้นเคยหรือคลำทางมาก่อน เมื่อเหยียบย่างสู่หน้าประตูเขาเป็นครั้งแรก ก็สามารถทำลายค่ายกลพิทักษ์ประตูเขาได้อย่างง่ายดาย
สถานะล้วนได้มาด้วยกำลังความสามารถของตนเอง เด็กหนุ่มไม่ได้ฝึกวรยุทธ์แต่กลับทำให้ทุกคนยอมศิโรราบติดตามรับใช้รอบกายได้ อาศัยก็เพียงความสามารถที่เปี่ยมล้นจนแทบทะลัก ยกเว้นเพียงการต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะเด็กหนุ่มมีข้อบกพร่องข้อนี้ คนอย่างพวกเขายังจะมีเหตุผลใดให้ต้องมีตัวตนอยู่อีก?
กระทั่งการตั้งทีมนี้ขึ้นมา ก็คงไม่มีความหมายใดๆ
และก็เป็นเพราะเด็กหนุ่มโดดเด่นเกินไปนี่เอง ถึงสามารถแบ่งปันส่วนบุญกุศลจากการเปิดเส้นทางแม่น้ำอันมหาศาลมาให้คนอย่างพวกเขาได้