เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224
"ยังดีที่พอฟ้าสว่างแล้วคลื่นลมก็สงบลง ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่กล้าเอาเรือออกเวลานี้หรอก พวกเธอนี่ โชคดีจริงๆ นะเนี่ย"
"นั่นสิครับ นั่นสิครับ"
หลินซูโหย่ว่วเลียนแบบท่าทางของพี่ปินในอดีต เดินเข้าไปหาคนพายเรือชรา ควักซองบุหรี่ออกมา ยื่นบุหรี่หนึ่งมวนไปจ่อที่ปากของคนพายเรือชราที่กำลังขับเรืออยู่
ตอนควักไฟแช็กออกมา หลินซูโหย่ว่วอยากจะโชว์ความเท่สักหน่อย โยนไฟแช็กขึ้นบนมือ กำลังจะเปลี่ยนไปใช้อีกมือหนึ่งรับ คลื่นลูกหนึ่งก็ซัดสาดเข้ามา ลำเรือโคลงเคลง ไฟแช็กกระแทกเข้ากับกราบเรือแล้วร่วงหล่นลงทะเลไป
คนพายเรือชราถูกทำให้ขบขันจนอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา ควักไม้ขีดไฟของตนเองออกมาจุด พลางช่วยจุดให้หลินซูโหย่ว่วด้วย
"ฉันถามหน่อย พวกเธอขึ้นไปบนเกาะนั้นเวลานี้ทำไมกันล่ะ ยังไม่ถึงฤดูกาลไม่ใช่เรอะ"
"ไปเที่ยวชมทิวทัศน์ ไปวาดรูปครับ"
"อ้อ ว่างจัดจนหาเรื่องใส่ตัวสินะ"
หลินซูโหย่ว่ว "เป็นทั้งการใช้ชีวิต แล้วก็เป็นงานด้วยครับ"