เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 223
เกาะแห่งนี้ค่อนข้างทุรกันดาร ชาวเกาะมีไม่มาก หมู่บ้านก็เล็กนิดเดียว ซ้ำร้ายเมื่อปีก่อนเพิ่งจะมีการอพยพโยกย้ายถิ่นฐานกันไปรอบหนึ่ง ทุกวันนี้จึงมีเพียงช่วงฤดูประมงอันแสนวุ่นวายเท่านั้นถึงจะได้พบเห็นผู้คนบ้าง
ใจกลางหมู่บ้านมีหน้าร้านที่ยังคงแขวนป้ายสหกรณ์จัดจำหน่ายสินค้าเอาไว้ ภายในมีพื้นที่กว้างขวาง ทว่าปัจจุบันมีอัตราการใช้งานไม่สูงนัก วางไว้เพียงข้าวสาร แป้ง ธัญพืช และน้ำมันพืชเล็กน้อยตรงใกล้ๆ ประตูเท่านั้น ส่วนของบนชั้นวางสินค้าล้วนมีฝุ่นจับหนาเตอะ เกรงว่าจำนวนไม่น้อยคงหมดอายุไปแล้ว
หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน กำลังถักเสื้อไหมพรมอย่างเงียบสงบ
ถันเหวินปินก้าวขึ้นบันได มาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์
"ยายครับ ขอโทรศัพท์หน่อยครับ"
หญิงชราหยุดงานในมือ ไม้นิตติ้งขนาดยาวทำจากไม้เขี่ยเบาๆ ที่ขมับ
เนิ่นนานทีเดียว จึงคล้ายกับเพิ่งได้สติ ลุกขึ้น เดินอาดๆ เข้ามา หยิบเครื่องโทรศัพท์ที่ล็อกเก็บไว้ในกล่องในเคาน์เตอร์ออกมา วางลงบนพื้นเคาน์เตอร์
"โทรสิ"
ถันเหวินปินยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะกดหมายเลข ทว่ากลับพบว่าในหูโทรศัพท์ไม่มีเสียงสัญญาณใดๆ เลย