เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225
"อาจื่อ นายมาแบกพี่ปินปินกลับไป"
"ได้ครับ!"
หลินซูโหย่ว่ววิ่งเข้ามา แบกถันเหวินปินขึ้นหลัง
พอแบกขึ้นมา หลินซูโหย่ว่วก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ตอนแรกที่สัมผัส ตัวพี่ปินเย็นเฉียบ แต่พอผ่านไปครู่หนึ่ง ก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่หลงเหลืออยู่
เฮ้ย ยังไม่เย็นสนิทนี่หว่า!
ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่าเมื่อก่อนเวลาพี่ปินตกอยู่ในสภาพแบบนี้ทีไร จะเหมือนโดนแช่แข็งด่วนในช่องฟรีซไม่มีผิด หากไม่ใช่เพราะยังมีลมหายใจอยู่ ก็แทบจะเหมือนคนตายยิ่งกว่าคนตายเสียอีก
คล้ายกับจะรับรู้ได้ถึงอาการเหม่อลอยของหลินซูโหย่ว่ว มือของถันเหวินปินจึงหยิกเข้าที่เอวของหลินซูโหย่ว่วทีหนึ่ง
ออกแรงไม่มาก ทว่าตำแหน่งแม่นยำเหลือเกิน หลินซูโหย่ว่วรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที จมูกแสบโล่ง "พี่ปิน พี่อย่าเพิ่งหลับตานะ อย่าเพิ่งหลับไปเชียว ผมจะแบกพี่กลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ~"
พูดพลาง หลินซูโหย่ว่วก็ลุยน้ำ แบกถันเหวินปินเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอก