เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221
โทรศัพท์ยังไม่ได้วาง ยังคงถือสายรออยู่
เพียงแต่ ปลายสายกลับไม่มีเสียงใดดังข้ามมาอีกเลย
หลี่จุยหย่วนวางหูโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์ ชี้นิ้วไปที่คุณน้าสวีซึ่งยืนอยู่แต่ไกล แล้วชี้ไปที่โทรศัพท์ จากนั้นก็ถือถุงใส่หนังสือพิมพ์กู้ซื่อฮุ่ยเดินกลับไป
ลมราตรีแห่งเมืองหลวงหอบเอาความจอแจพลุกพล่าน พัดผ่านร่างของเด็กหนุ่ม
ในอดีต การคุยโทรศัพท์ในคืนนั้นที่ร้านโชห่วยของจางเสิ่น แทบจะกลายมาเป็นฝันร้ายของเขา
ทว่าบัดนี้ เขาไม่ใส่ใจมันอีกต่อไปแล้ว
ไม่ใช่เพราะเขาใจกว้างจนยอมให้อภัย แต่เป็นเพราะเขารู้แจ้งแก่ใจดีว่า ต้องทำอย่างไร จึงจะสร้างความเจ็บปวดอันหนักหน่วงที่สุดให้แก่หลี่หลานได้
ฉันคือผลงานการทดลองของเธอ แต่ในสายตาของฉัน เธอคือผลงานที่ล้มเหลว
บนพื้นฐานข้อนี้ ไม่ว่าถ้อยคำหรือการกระทำใดๆ ที่เกินเลย ย่อมเป็นเพียงการเห่าหอนอันไร้พลังของคนขี้แพ้เท่านั้น