เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220
"ใช่ครับ ลุง"
"หา?"
หลี่ซานเจียงมองชายชราด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง เมื่อกี้เขาพูดว่ากระไรนะ
ชายชรา "เหมือนตัวละครที่หลุดออกมาจากในหนังสือเลยครับ"
หลี่ซานเจียงหัวเราะ "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ก็เหมือนกับที่เล่าในหนังสือนิทานผิงซูนั่นแหละ"
หลี่ซานเจียงชอบฟังนิทานผิงซู จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายในนั้น เปิดฉากมาก็ต้องพรรณนารูปร่างหน้าตาก่อนว่าหล่อเหลาสง่างาม ภูมิฐานผึ่งผายเพียงใด ตอนที่หลี่ซานเจียงฟังคำบรรยายเหล่านี้ ในหัวก็คิดถึงแต่ภาพลักษณ์ของเสี่ยวหย่วนโหวของบ้านตนเองตอนโตขึ้นมา
พอนึกถึงภาพที่เสี่ยวหย่วนโหวบ้านตนเองท่องไปในยุทธภพเพื่อผดุงคุณธรรมปราบมาร หลี่ซานเจียงก็อินจนเต็มหัวใจ
ส่วนในแววตาของชายชรากลับเผยความคิดถึงออกมาสายหนึ่ง ยามเห็นเด็กหนุ่ม เขาก็นึกถึงลูกชายคนเล็กของตนเอง
เมื่อครึ่งปีก่อนทางบ้านได้รับรูปถ่ายใบหนึ่งที่ส่งต่อมาจากหน่วยงานของลูกชายคนเล็ก รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปถ่ายหมู่ที่คณะสำรวจทางธรณีวิทยาถ่ายร่วมกันเพื่อฉลองความสำเร็จของภารกิจสำรวจครั้งหนึ่ง