เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219
หลี่จุยหย่วนก้าวขึ้นบันได เพิ่งเหยียบขึ้นไปได้สองขั้น ก็รับรู้ได้ว่าขั้นบันไดใต้ฝ่าเท้าราวกับ 'มีชีวิต' ขึ้นมา เริ่มขยับบิดตัวไปมา
ขั้นบันไดตรงหน้าที่เดิมทีมีอยู่ไม่กี่ขั้น ในยามนี้คล้ายกับถูกยืดขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนมองไม่เห็นปลายทาง ท่าทางเช่นนี้ สามารถทำให้ผู้คนที่คิดจะก้าวต่อไปข้างหน้าส่วนใหญ่เกิดความสิ้นหวังขึ้นในใจ
ทว่าฝีเท้าของเด็กหนุ่มไม่เพียงไม่หยุดลง แม้แต่ความเร็วก็ไม่ได้ชะงักไปแม้แต่น้อย
ในสายตาของเขา ขั้นบันไดก็ยังคงเป็นขั้นบันไดเดิม ผลกระทบของค่ายกลเพียงเท่านี้ ในยามนี้ไม่อาจมารบกวนการรับรู้ของเขาได้อีกแล้ว
เขายืนขึ้นไปบนธรณีประตู ยื่นมือไปพลิกกระจกทองแดงที่แขวนอยู่บนกรอบประตูให้หันกลับอีกด้านอย่างง่ายดาย
ค่ายกลที่คล้ายคลึงกันนี้ เมื่อก่อนตอนที่หลี่จุยหย่วนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยก็เคยวางไว้ในห้องพักนักศึกษามาก่อน ของเขาอันนั้นยังชั้นสูงกว่าที่นี่เสียอีก เพราะกระจกทองแดงที่เขาใช้นั้นล้ำค่ายิ่งกว่า
รุ่นเซิงและหลินซูโหย่ว่วรีบตามขึ้นมาทันที รุ่นเซิงเบี่ยงตัวไปด้านหน้าของเสี่ยวหย่วนด้วยความเคยชิน ส่วนหลินซูโหย่ว่วก็ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ แทนที่ตำแหน่งเดิมของพี่ปิน
ในชีวิตประจำวันบางครั้งอาโหย่วจะมีสายตาใสซื่อไร้เดียงสาเจือความเพ้อฝันอยู่บ้าง แต่ในยามคับขัน เขาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักครั้ง
ภายในลานวัด มีพระหนุ่มรูปหนึ่งยืนถือไม้กวาดอยู่