เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211
ยามค่ำคืน หลินฝูอันถือเชิงเทียน เดินตรวจตราอยู่ในห้องโถงหลักของศาลเจ้า ที่นี่ประดิษฐานเทวรูปกวนเจียงโส่วเรียงรายอยู่ทีละองค์
ทุกคืนก่อนเข้านอน ชายชราจะมาตรวจดูที่นี่รอบหนึ่ง เพื่อดูว่าบนแท่นบูชาถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้านดีหรือไม่ และธูปเทียนหน้าเทวรูปจุดต่อไว้อย่างเพียงพอหรือไม่
เมื่อเดินมาถึงบริเวณประตูด้านหลัง หลินฝูอันก็หยุดฝีเท้าลง
เทวรูปองค์ที่อยู่ท้ายสุดของแถวนี้ คือกุมารกระเรียนขาว
เมื่อเจ็ดวันก่อน เทวรูปของกุมารเริ่มปรากฏรอยแตกร้าวขึ้น
ในตอนแรก คนในศาลเจ้านึกว่าเป็นเพราะเทวรูปของกุมารตั้งอยู่ท้ายสุดริมประตูด้านหลัง จึงโดนลมพัดแดดส่องกัดเซาะมากที่สุด
ทว่าทีละน้อย รอยแตกร้าวก็ยิ่งมายิ่งเพิ่มมากขึ้น บนส่วนศีรษะของเทวรูป ส่วนหน้าอก ไปจนถึงบนหลังเท้า ล้วนเต็มไปด้วยรอยแตกลายงาหนาทึบ สีเคลือบชั้นนอกก็เริ่มหลุดลอกเป็นวงกว้าง เพิ่งจะปัดกวาดทำความสะอาดไป พอผ่านไปสักพัก ใต้เท้าของเทวรูปก็ร่วงลงมากองรวมกันอีกพะเนินเทินทึก
ความเสียหายระดับนี้ ไม่อาจใช้เหตุผลเรื่องตำแหน่งที่ตั้งมาอธิบายได้อีกต่อไปแล้ว เทวรูปทั้งหมดในศาลเจ้าล้วนสั่งทำ ตั้งแท่นเบิกเนตร และอัญเชิญเข้ามาในรุ่นเดียวกัน ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดปัญหาด้านคุณภาพร้ายแรงเช่นนี้เฉพาะกับองค์นี้เพียงลำพัง
ทางศาลเจ้าเคยเชิญช่างซ่อมเทวรูปมาทำการบูรณะ ก่อนเริ่มซ่อม ช่างจะปฏิบัติตามขั้นตอนโดยถือชามที่ใส่น้ำไว้ใบหนึ่ง จากนั้นนำเหรียญทองแดงมาเคาะตามขอบชามก่อน แล้วค่อยทิ้งลงไปในน้ำ ซึ่งในวงการเรียกกันทั่วไปว่าการฟังเสียงจำแนกสี