เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212
หลังจากออกจากห้องสุสาน ทุกคนก็เดินอ้อมไปยังอีกฟากหนึ่งของหุบเขา เดินขึ้นเขาจากทางลาด
เดินอยู่นานพอสมควร พอใกล้จะถึงยอดเขา ก็มองเห็นพื้นที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกผืนหนึ่งซึ่งถูกเพลิงอัสนีบาตแผดเผา
ปากรอยแยกนั้น ตั้งอยู่ตรงใจกลางของพื้นที่ไหม้เกรียมผืนนี้พอดี
ถันเหวินปิน “พอมุดออกมาปุ๊บ ก็โดนฟ้าผ่าใส่ปั๊บเลยเหรอเนี่ย”
หลินซูโหย่ว่ว “ถ้างั้นเขาไม่แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วเหรอครับ”
ถันเหวินปิน “นายนี่พูดจาเหมือนตัวโกงในหนังกำลังภายในเลยนะ ที่คิดว่าพระเอกต้องตายแน่ๆ แล้วหัวเราะเสียงแหลม ‘กั๊กๆๆ’ ออกมาน่ะ”
หลี่จุยหย่วนนั่งยองๆ ลง เริ่มตรวจสอบร่องรอยไหม้เกรียมบนพื้น
ที่นี่เคยถูกฟ้าผ่ามาจริงๆ เหมือนกับต้นหวายแก่ตรงปากทางเข้าสุสานนั่น เพียงแต่ตรงนี้ถูกผ่าอย่างหนักหน่วงรุนแรงกว่า
เด็กหนุ่มหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยอันเล็กของตนออกมา เข็มชี้ข้างในชี้บอกทิศทางอย่างเป็นปกติ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ตระหนักได้ว่าเข็มทิศอันนี้ของตนมีคุณภาพสูงเกินไป แต่บางครั้งการถูกรบกวนก็เป็นหน้าที่อย่างหนึ่งของเข็มทิศเช่นกัน