เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210
บนยอดหอคอยสูง คนไร้หน้าปรายตามองอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่หน้าระฆังใหญ่
เขาถูกจองจำอยู่ในหอคอยสูงแห่งนี้มาเนิ่นนานหลายชั่วอายุคน นอกจากชั้นใต้ดินที่เขาไม่เคยค้นพบแล้ว หอคอยทั้งสิบสองชั้นด้านบนนี้ เขากลับคุ้นเคยกับรายละเอียดทุกจุดเป็นอย่างดี ภาพจิตรกรรมฝาผนังบนชั้นหนึ่งยิ่งสลักลึกอยู่ในห้วงสมองของเขา
ทว่า จนกระทั่งบัดนี้ เขาถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของภาพเหาะเหินในหมู่ภาพฝาผนังเหล่านั้นอย่างแท้จริง
ในภาพ ผู้ถูกลิขิตกับคนในหอคอย มีเงาร่างซ้อนทับอยู่ด้วยกัน เคาะระฆังใหญ่จนก่อให้เกิดปรากฏการณ์เหาะเหินอันน่าอัศจรรย์
การซ้อนทับกันตรงนี้ มองเผินๆ ได้ง่ายมากว่าคือคนสองคนหันหน้าเข้าหาระฆังใหญ่ ยืนอยู่หน้าหลังคนละตำแหน่ง โดยมุมมองภาพวาดมาจากด้านหลังของพวกเขา คล้ายกับจงใจวาดเงาร่างคนอีกคนหนึ่งไว้ภายในร่างของคนในหอคอยเพื่อเน้นย้ำว่าเป็นคนสองคน
แต่แท้จริงแล้ว หมายถึงผู้ถูกลิขิตอยู่ภายในร่างของคนในหอคอยต่างหาก
นี่มิใช่สภาพของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวในยามนี้หรอกหรือ
หนึ่งร่างสองวิญญาณนี้ หายากก็จริงอยู่ แต่ก็ไม่ได้นับว่าหาได้ยากยิ่งยวดอันใด หากจะว่าไปตามภาพรวม ถันเหวินปินในตอนนี้ยังนับเป็นหนึ่งร่างสามวิญญาณเสียด้วยซ้ำ
แต่วิญญาณกับวิญญาณก็มีความต่างกัน วิญญาณจำพวกที่พกติดตัวมาหรือถูกสิงสู่นั้น ความเป็นหลักกับรองจะชัดเจนมาก ชะตาชีวิตและวาสนาย่อมมีความสัมพันธ์แบบเกื้อหนุนตามกันอย่างเห็นได้ชัด