เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209
หลังจากควบคุมบัณฑิตเสร็จสิ้นภายในหอคอย หลี่จุยหย่วนก็นำหนังสือไร้อักษรเล่มนั้นใส่กลับคืนไว้บนร่างของเขา
ก่อนหน้านี้นักพรตเฒ่ามีแส้ปัด หญิงสาวชุดดำมีกระบี่ล้ำค่า ซ้ำยังสำแดงอานุภาพอันยอดเยี่ยมออกมาทั้งคู่
ทางฝั่งตน ย่อมไม่อาจปล่อยให้บัณฑิตผู้นี้ไปต่อสู้ด้วยมือเปล่าได้
ขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มก็แฝงความคิดอยากเห็นผลลัพธ์จากการ ‘อ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย’ ของบัณฑิตที่มีต่อหนังสือเล่มนี้เช่นกัน
อืม มีผลลัพธ์จริงๆ นั่นแหละ วัตถุดิบของหนังสือเล่มนี้ดีมากจริงๆ และแข็งแรงทนทานมากจริงๆ ด้วย
ถึงขนาดที่ว่า ในความทรงจำของกล้ามเนื้อของบัณฑิต กลับเป็นการเอาหนังสือเล่มนี้มาฟาดคนเสียอย่างนั้น
หลี่จุยหย่วนทอดถอนใจในอก ในเมื่อเอามาเป็นอาวุธแล้ว ก็อย่าคิดแต่จะเอามาใช้แทนกระบองสิ ลองดูว่าหน้ากระดาษสามารถแกะออกมาใช้แทนกระบี่ได้หรือไม่ หรือมองหารูปแบบอาวุธชนิดอื่นดูบ้าง
ก้อนเนื้อกลิ้งหล่นลงบนพื้น ขณะที่อยู่ในสภาพซมซาน ร่างกายก็ค่อยๆ สำแดงรูปร่างชัดเจนขึ้น จนในที่สุดก็เผยรูปลักษณ์มนุษย์ที่เด่นชัดออกมา
คนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ทว่ากลับอัปลักษณ์อย่างยิ่ง ผิวหนังบนร่างราวกับถูกเย็บปะติดปะต่อขึ้นมาจากเศษผ้าขี้ริ้วนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเครื่องหน้าก็ผิดรูป ปากอยู่ด้านบน ดวงตาทั้งสองอยู่ด้านล่าง